ZEEBRUGGE – IPSWICH “MET HINDERNISSEN”
(of hoe “Den Pomper” zijn naam weer alle eer aandeed…”
Na het verzopen Hemelvaartweek-end, waar alle hoop op een tochtje naar onze Britse buren in het water viel door 42 knopen wind op kop en bakken regen, waren de vooruitzichten met Pinksteren heel wat rooskleuriger.
Met vier broeders en een opstapper werd de overtocht rond 23 uur aangevat met een matig windje, jawel op de kop natuurlijk. Vlug werd de motor bijgezet zodat we veilig uit de drukte rond de haven van Zeebrugge waren. De overtocht werd geschat op zo’n vijftien uren en er werden wachtjes gelopen van twee uren op en drie uren rust. Best doenbaar met z’n vijven en eens de shipping lane voorbij verliep alles eerder rustig. Geen wind en dus alles op motor met het grootzeil in steun.
Ter hoogte van de Sunk-boei vond de schipper dat het geluid van de uitlaat nogal hol klonk en hij stelde vast dat er geen water meer uitkwam… Meteen de motor uit en overleg tussen de skip en zijn crew. We bevonden ons reeds in de approach van Harwich en Felixtowe wat zeer duidelijk te zien was aan de in en uitvarende reuze-containerschepen. Geen leuk vooruitzicht aangezien er geen wind stond en wij evenmin over voortstuwing via de motor konden beschikken; doe er nog wat dwarsstroom bij en je weet hoelaat het is!
Bij het demonteren van de impeller was het meteen raak! Er bleek nog maar één schoepje aan vast te zitten waardoor direkt duidelijk werd waardoor er geen koelwater meer doorkwam. De schipper, die een vooruitziend man is dook meteen in zijn “spare-parts” koffertje en kwam glunderend met een reserve-impeller boven. Helaas echter was dat ding duidelijk groter dan wat diende vervangen te worden. Bleek dat vorig jaar een nieuwe motor werd geplaatst (van het zelfde merk doch deze keer zonder turbo) met als onvoorzien gevolg dat er een andere maat van impeller inzat. De schipper begreep er niets van maar de realiteit gebood hem om met ons vast te stellen dat we met een groot probleem zaten.
Een van ons; in een ver verleden zeeman in de machinekamer van een groot schip, vroeg aan de schipper of hij soms geen reserve bilgepomp meehad, en als het kon ook een eind slang… Zoals reeds vroeger vermeld ligt er vanalles aan reservestukken aan boord; een direct gevolg van het rondje Atlantic dat we met deze Dufour 39 in 2000 tot een goed einde brachten. Inderdaad, er zat een reservepompje van 12 Volt nog in het doosje en er paste zowaar een eind slang op. Nog een emmer erbij en operatie koelwater kon van start gaan. Eerst moesten we trachten uit te zoeken waar de afgebroken schoepjes van de impeller zich bevonden. Gelukkig vonden we die allemaal terug ter hoogte van de warmtewisselaar; waarmee het eerste probleem uit de weg was.
De toevoerslang van zeewater naar de impeller werd afgekoppeld en in een emmer gelegd. De kleine pomp eveneens en de uitlaat daarvan werd via een slang aangekoppeld aan de impeller. Eén man bediende de inlaatkraan van het zeewateren een ander de twee polen van de voeding van het pompje aan een batterij. (zie foto's)
Het was geen zicht en gelukkig was de zee zo plat als een vijg; maar het werkte. Het pompje werkte overigens zéér goed; het debiet was echter hoger dan dit van de toevoer van zeewater wat de man aan de batterij verplichtte om dat ding af en toe af te zetten waardoor de emmer weer kon vollopen. Daarop kwam de schipper met een verfijning van de constructie voor de dag:
Een toevoer langs een slang met een grotere diameter zou nog beter zijn. Deze werd gevonden onder de lavabo van de stuurboordkajuit waar de afvoer nu diende als aanvoer van vers zeewater daar deze zich onder de waterlijn bevindt. Zodoende ontstond er een beter evenwicht tussen toevoerdebiet en pompdebiet. De motor klonk voor één keer als muziek in de oren en intussen kon er weer getelefoneerd worden ook daar we de kust intussen naderden. Met de hulp van enkele vriendelijke Britten werden enkele impellers klaargelegd in Ipswich en wij konden probleemloos de drukke monding van de Orwell River opvaren. Twee uren later zat er een vers impellertje in het pomphuis.
Wat je niet voor mogelijk zou houden gebeurde s’anderendaags toch. Er kwam een klein beetje wind en uit welke richting? Juist, op kop en we konden een groot deel van de oversteek terug op motor varen! Deze keer zonder problemen.
Kardinaaltje – fc 505
Aan boord van de P’tit Four, samen met Den Pomper, Pietje Potlood en De Watervogel